Droombootje

Onderstaand gedicht mochten wij van Ingmar Heytze publiceren op onze site. Dit naar aanleiding van het verschijnen van het nieuwste Utrecht-prachtboek; over de singels van Utrecht , door architect Zocher in de 19e eeuw tot park getransfundeerd. Hij noemde het Zocherpark “de wandeling” . In dit boek wordt alleen het eerste deel van onderstaand gedicht geciteerd, het volledige gedicht lees je hieronder! Droombootje (03-10-2005, AD-UN) Volgend jaar woon ik precies mijn halve leven binnen de singels; mooie jaren, vol van onvervuld verlangen. Waarnaar? Naar een bootje. Wat kan heerlijker zijn dan op een zomeravond met een paar vrienden door de grachten tuffen, of beter nog, met je vriendinnetje? En dan picknicken, wijn drinken en stiekem overnachten onder een brug. Bijna al mijn vrienden hebben dezelfde, onstilbare hunkering. Ontelbare keren bezworen wij elkaar dat we ooit met zijn allen een bootje zouden nemen, als stadsjongens van de Kameleon. Het bleef bij woorden. Als Titaantjes zaten we al die jaren aan de eindeloos voortklotsende deining van grachten en singels, filosoferend over hoe ons leven zou veranderen als we eenmaal een bootje hadden; een bootje dat alles goed zou maken. Met een bootje is het precies zo als met een motorfiets of een oldtimer; je voedt je verlangen ernaar met een schitterend, maar onrealistisch reclamespotje. Voor je geestesoog zweven alleen de spaarzame momenten dat je volop van het bootje geniet. Je ziet jezelf niet overboord slaan in vuil, ijskoud water, wanhopig zoeken naar een andere ligplaats, ruzie maken met instanties en vrienden, onderhoud uitvoeren, hang- en sluitwerk aanbrengen tegen diefstal, eindeloos hozen en tenslotte door de bodem zakken. De wet van behoud van ellende geldt dubbel op het water. Voor alle vrijheid die een bootje biedt, krijg je twee keer zoveel problemen terug. Vorige week dinsdag stond er een weemoedig stemmende foto op de voorpagina van deze krant: de singels liggen vol met halfgezonken roestbakken. De ergste wrakken worden volgende maand weggehaald, als herfstblad van roestig staal en rottend hout. Zo gaan droombootjes naar de kelder. Ingmar Heytze